Η καμπίνα εντός χαρτογραφημένης δασικής έκτασης

          Δυστυχώς η οικονομική κρίση οδήγησε την διεύθυνση του μπλόγκ, που διακρίνεται για την προτίμηση της να πίνει το αίμα των εργατών της, να απολύσει άνευ αποζημίωσης σχεδόν όλους τους συντάκτες της. Εγώ την γλίτωσα διότι εξ απαλών ονύχων ασχολήθηκα με την κολακεία των βρικολάκων. Πιθανότερο σενάριο είναι να τους επαναπροσλάβει με κατώτατο μισθό και με νέους fast track όρους. 

          Ο υπ' αριθμόν ένα όρος είναι η ενασχόληση και με θέμα τεχνών και πιο συγκεκριμένα κινηματογράφου ώστε να προσεγγίσουμε και να καλύψουμε το αναγνωστικό κοινό των κορασίδων στις τρυφερές ηλικίες 18-25. 

          Προφανώς στο βραχύ βίο αυτού του μπλόγκ όταν μιλούσαμε για τέχνη και αριστερά, η πλειονότητα σκεφτόταν τον αριστερό τεχνίτη Cristiano Moraes, του οποίου η εν Θεσσαλονίκη καριέρα ως τεχνίτη τερματίστηκε με το πέρας των εργασιών σοβατίσματος στις θύρες 7 και 8.  Όπως και να 'χει η απουσία αγώνων αυτή την περίοδο και ο τραυματισμός  του αρχηγού μας, που δίνει πάντα άφθονη συζήτηση (ένας είναι ο ... δεύτερος αρχηγός), οδήγησε τον φίλο Prowler στη σκέψη να γράψουμε κάτι για τον Woody Allen. Έτσι λοιπόν με σταυρολεκτική προσέγγιση στον Woody Allen, τύπου σύντομος Άλεν, θα σας μιλήσω για την νεότερη ταινία που είδα με Wood. 

          CABIN IN THE WOODS, η βασική ιστορία αφορά 5 νέους που πηγαίνουν σε ένα απομονωμένο καταφύγιο μέσα στα πανάρχαια αμερικάνικα δάση για να περάσουν ένα ήσυχο τριήμερο, ενώ παράλληλα διαδραματίζεται μια δεύτερη ιστορία σε ένα υπερεξοπλισμένο μυστικό "εργαστήριο" που παρακολουθεί τους νέους αυτούς και που τους στέλνει θανατηφόρους επισκέπτες. Το σενάριο κινείται επιφανειακά στην πεπατημένη του νεανικού θρίλερ, όμως όλη η ουσία του έργου εξυφαίνεται πάνω σε μια πανέξυπνη πρωτότυπη ιδέα. Από τη στιγμή που χύνεται η πρώτη σταγόνα αίματος η αιμοραγία δε σταματάει με τίποτα καθώς παρακολουθούμε με αμηχανία και κλειστοφοβία αυτό το σκηνικό θανάτου που έχει στηθεί. Χαρακτηριστικό είναι ότι ενώ είμαστε περικυκλωμένοι από την συνεχόμενη και κλιμακούμενη δράση, ποτέ δεν την βιώνουμε άμεσα άλλα πάντα σε δεύτερο πλάνο αφού η δράση αυτή καθ' αυτή δεν είναι αυτοσκοπός. Το εκπληκτικό αυτό θρίλερ τελειώνει με ένα επικών διαστάσεων παρανοϊκό φινάλε που είναι πολύ έντιμο και ειλικρινές σε σχέση με την κεντρική ιδέα της ταινίας.

          Κάθε έργο τέχνης είναι ένα αβγουλάκι που αφήνει ο δημιουργός του να επωαστεί. Η επώαση μπορεί να μην ολοκληρωθεί ποτέ και να κλουβιάσει, ή μπορεί να μεγαλώσει το πιτσουνάκι και να καταλήξει στο τηγάνι του Prowler να χορεύει τανγκό με μήλα, βούτυρο και μπράντι, είτε ακόμα και να είναι το περιστέρι που συμβολίζει το φως που θα πολεμήσει με τον αετό, όπως η αρχαία ελλάδα τους ρωμαίους και να χάσει. Προσεγγίζοντας λοιπόν το έργο μας όχι σαν γαστρονομικό δημιούργημα, αλλά σαν σύμβολο δράσης και αντίδρασης δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό και μιας άλλης προσέγγισης.

          Οι νέοι αυτοί που αποτελούν την ραχοκοκκαλία της εποχής τους, που αυτό που έχουν να δώσουν είναι τα νιάτα, το πάθος, η δύναμη και η φρεσκάδα της σκέψης τους, βρίσκονται εγκλωβισμένοι μέσα σε ένα σύστημα που αποδέχεται την παράλογη θυσία τους προκειμένου να εξευμενίσουν το θεοποιημένο Κεφάλαιο. Οι διαχειριστές του εγκλήματος αυτού (οι σύγχρονοι πολιτικοί), πάντα κυνικοί και απαθείς απολαμβάνουν με σαδισμό το μαρτύριο αυτό πλήρως καλυμμένοι από την επικρατούσα ιδέα ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα άλλο, αποτελούν την επιτομή του όρου έμπορος θανάτου. Η επανάσταση όμως του πλέον περιθωριακού νέου της παρέας, που είναι μαθημένος να σκέφτεται εκτός των στερεοτύπων και του κοινωνικού καθωσπρεπισμού οδηγεί τους καταπιεστές να πνιγούν μέσα στο ίδιο τους το αίμα. Στην τελική σκηνή όπου αποκαλύπτεται όλο το σύμπλεγμα, οι δύο νέοι προλετάριοι πάντα ενωμένοι διότι ό εχθρός είναι απέναντί τους και όχι ο διπλανός τους, αποφασίζουν πως αυτή η σπείρα θανάτου που ονομάζεται σύγχρονη ανθρωπότητα δεν έχει μέλλον αν δεν σέβεται την καθεμία ανθρώπινη ζωή θέτοντας ψευτοδιλήμματα, και επιλέγουν...

Πάρε καλέ ένα διαρκείας..

Μόνο που δεν σε παρακάλεσαν..
Κι όχι όποιοι κι όποιοι..

Μιλάμε για προσωπικότητες, μεγάλες και σοβαρές, που φόρεσαν τη φανέλα και σήκωσαν τίτλους σαν αρχηγοι, στο πιο πετυχημένο τμήμα του συλλόγου..

Shock!!

ΣΚΕΥΩΡΙΑ!

Ο ΠΙΟ ΑΡΣΕΝΙΚΟΣ;

Ο ΓΝΗΣΙΟΣ;

Ο ΛΕΒΕΝΤΗΣ;

Ο ΜΑΓΚΑΣ;

Ο ΠΑΙΔΑΡΟΣ;

ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ!!

Μην τα ισοπεδώνουμε κι όλα

Την καλησπέρα μου. Μια καλησπέρα που ακούγεται από μια φωνή της λογικής, κάτι άγνωστο για την καφρίλα που επικρατεί σε τούτο το ιστολόγιο. Αλλά δεν είναι δα και το μόνο, ο ιστός γεμίζει, μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα από κάφρους σαν και τον Prowler ή τον WhiteRiot, που πίσω από ένα πληκτρολόγιο  πουλάνε μυαλό εκ του ασφαλούς, ισοπεδώνοντας τις προσπάθειες ανθρώπων που με μόνο γνώμονα το καλό του ΠΑΟΚ, ξημεροβραδιάζονται πάνω από ενα τηλέφωνο κι ένα PC, για να τσουλήσει το σωματείο.
Δεν θα τους περάσει αυτό - Ο Λάμπρος Ρόκας είναι εδώ!

Δώνης

Εύκολα ρίχνουμε στο πυρ το εξώτερο τον Δώνη, αλλά αλήθεια έχει περάσει κανείς από τις εγκαταστάσεις της Μεσημβρίας για να δει τη δουλειά του; Ο άνθρωπος δεν σταματάει να δουλεύει, για κατούρημα δεν πηγαίνει λέμε (κατουράει στους κώνους) και έχει από κοντά όλα τα πιτσιρίκια, τόσο κοντά που πιο πολύ παρεξηγείσαι! Έκανε ένα λάθος στο ματς με τη Ραπίντ, κι αυτό ήταν που δεν με πήρε μαζί του, γιατί έχω το απόλυτο στα εκτός έδρας ευρωπαϊκά. Την ομάδα θα την στρώσει, δεν μπορεί να πέφτει τόσο έξω το μάτι του Ζήση Βρύζα, μην ξεχνάμε πως τον διάλεξε ανάμεσα σε κόσμο και κοσμάκη. Ο Ατρόμητος δεν είναι τυχαία ομάδα, σήμερα θεωρείται μέγεθος ισάξιο της ΑΕΚ και του Παναθηναϊκού, και το να παίρνεις προπονητή από κει δεν μπορεί παρά να είναι επιτυχία από μόνο του. Ιτάνζ δεν έχεις, Σκόνδρα δεν έχεις, Μπέλιτς δεν έχεις, ούτε Επστάϊν, η μόνη θέση που υπερτερούμε είναι αυτή του στόπερ, γιατί Κουμάλο και Βιβιάν δεν έχει κανείς.

Κουμάλο

Το μαύρο διαμάντι, δεν είναι τυχαίος στη χώρα του. 2 φορές βγήκε 1ος σε σταυρούς στις ψηφοφορίες που λαμβάνουν χώρα για το ετήσιο σαφάρι αντιλόπης, και άλλες 3 φορές βγήκε 1ος σε σταυρούς στις δημοτικές εκλογές της περιφέρειας του. Οι σταυροί, μάλιστα, είναι οι ίδιοι που φορούσαν εκατοντάδες αδικοχαμένοι ιεραπόστολοι που κατέληξαν σε κοχλάζοντα καζάνια στο κέντρο της πόλης Τζόμο Σόνο. Ο λαός του, τον πιστεύει και τον στηρίζει, και ο ίδιος δεν έχει υποπέσει ακόμα στο τραγικό το λάθος - είναι η αμυντική λειτουργία όλης της ομάδας που τον εκθέτει. Προχθές πχ με τον Ατρόμητο, ο Κουμάλο ήταν ο μόνος που κρατούσε σωστά τη θέση του στο χώρο και τον χρόνο. Ο 38αρης Κοντρέρας δηλαδή πιστευετε πως θα τα πήγαινε καλύτερα; Περαιτέρω άδικη κριτική στον μαύρο πάνθηρα, ενδέχεται να προκαλέσει τη μήνη του μάγου της φυλής του, και τότε πιστεύω πως δεν θα ξεχρεώσουμε ποτέ.

Γκόου βίλατζ..

Άσχημο πράγμα οι συχνές αλλαγές προπονητή.. Δείχνουν έλλειψη σοβαρότητας, έλλειψη ψυχραιμίας, και έλλειψη προνοητικότητας, αφού πριν το καλοκαίρι εμπιστεύθηκες το πλέον σοβαρό πόστο της ομάδας, σε έναν άνθρωπο λίγο για να το καλύψει..

On the other hand, η δουλειά ενός προπονητή κυρίως σε χώρες της μεσογείου, με αυτό το φλογερό ταμπεραμέντο να χαρακτηρίζει διοικήσεις και οπαδούς, είναι συνυφασμένη με τα αποτελέσματα.. Έφερες 2 συνεχόμενα στραβά αποτελέσματα κύριε; Το νου σου να χεις, γιατί μετά το 3ο, θα ξαναγοράζεις τον "Αγγελιόφορο" και θα ξανατσεκάρεις το section "Ζητείται Υπάλληλος".. Σκληρό, ναι, αλλά έτσι είναι η ζωή, και το ποδόσφαιρο είναι μικρογραφία αυτής.. Ο καλλιτέχνης δώνει, και ο λαός παίρνει, και άπαξ και ο καλλιτέχνης δεν δώνει πια, τότε παίρνει τον μπούλο..

Αποδομητικές αποκλίσεις

          Κάθε καλοκαίρι βιώνω την ίδια εκνευριστική απόκλιση. Απορίας άξιο, αν το δει κανείς κυνικά, για ποιο λόγο δεν έχουμε αγώνες το καλοκαίρι. Πάντα βρίσκεται κάποιος πιο «έξυπνος» από εμάς να μας θυμίσει τους καύσωνες, τους πάγους που λιώνουν στην Γροιλανδία, τους καημένους τους παίκτες και άλλα τέτοια χίπικα. Αυτοί οι «έξυπνοι» είναι η καλή περίπτωση, γιατί κινδυνεύουμε να το ακούσει κάποιος «εξυπνότερος» και να μας αποστομώσει λέγοντας μας ότι ο κυνισμός είναι η φιλοσοφία των ηλιθίων που νομίζουν ότι έχουν καταλάβει το νόημα της ζωής και καταλήγουν σε παιδιάστικες προσεγγίσεις. Ευτυχώς που μόνο τα γράφω και δεν τα λέω παραέξω γιατί θα κινδύνευε το χρονογραφικό μου πόνημα, με αποτέλεσμα να ξεχάσω την απόκλιση που πομπωδώς ανέφερα.

          Απόκλιση λοιπόν γιατί, ενώ το καλοκαίρι είναι περίοδος σκέψης, αναζωογόνησης και περισυλλογής, μια περίοδος που θρέφει τα λαμπρά μυαλά των απανταχού επίδοξων ή επιδέξιων συγγραφέων, σταματάει η ροή των ποδοσφαιρικών γεγονότων. Τα στοιχεία προφανώς και ενοχοποιούν τις γυναίκες, τους ξενοδόχους και τους πωλητές ντόνατς, και το έγκλημα είναι τόσο καλά οργανωμένο που μας πείθουν ότι μας αρέσουν οι κόκκοι άμμοι μέσα στην κάλτσα μας (για αυτούς που κρυώνουν πάντα) και το «λιωμένο παγωτό» που κολλάει στο χέρι. Υπήρξε κάποτε περίοδος που το τραγούδι αυτό ήταν η ακτινογραφία του σύγχρονου ελληνικού καλοκαιριού, η ανάλαφρη απόδοση του «Ήλιου του ηλιάτορα». Η απόλυτη αποδόμηση του Ελύτη θα έλεγε ο «εξυπνότερος» με ποπ καταβολές.

          Η αποδόμηση είναι εκ φύσεως μια δύσκολη διαδικασία, διότι σε αντίθεση με το ταπεινό και μη αναστρέψιμο γκρέμισμα θα πρέπει αυτό που έχει αποδομηθεί ή αυτό που θα προκύψει ως προϊόν αποδόμησης να είναι αυτόνομο και ολοκληρωμένο ως ύπαρξη. Η αποδόμηση στην αρχιτεκτονική εισήχθηκε ως όρος του μεταμοντέρνου, αλλά κατά κάποιο τρόπο και με μια σειρά συμβιβασμών τόσο ιστορικών όσο και αρχιτεκτονικών θα μπορούσαμε να πούμε ότι εμφανίστηκε πάρα πολύ έντονα από την ύστερη παλαιοχριστιανική περίοδο όταν αποδομώντας του αρχαιοελληνικούς κλασσικούς ναούς προέκυπταν χριστιανικοί ναοί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πλήρης αποδόμηση του δωρικού ρυθμού ναού της Αρτέμιδος της Κωλοφαρδαίας, εξαιρετικού δείγματος μηχανικής της εποχής του και της γλυπτικής του Φερναδείου, που μεγάλος μέρος της χρησιμοποιήθηκε στην κατασκευή των Αγίων Θεοδώρων στον Πειραιά.

Υ.Γ. Φυσικά στα προφητικά έργα της αποδόμησης είναι και το “Deconstructing Harry” , αλλά ο τελειομανής Γούντι Άλεν έβαλε και ένα παραπανήσιο H στον τίτλο, έτσι… για το ξεκάρφωμα.

Επετειακό μανιφέστο.

Ασπρόμαυρο, το απόλυτο δίπολο. Η αρχή και το τέλος, η ζωή και ο θάνατος, η επικείμενη καταστροφή και η ελπίδα της αναγέννησης. Η αέναη πάλη αυτών των καταστάσεων, αυτών των δύο μη χρωμάτων, «χρωματίζει» την σκέψη και την φιλοσοφία του κάθε πολιτισμού. Το άσπρο διαθλάται και ταξιδεύει σε όλο το χρωματικό φάσμα μέχρι να το καταπιεί το σκοτάδι. Αυτό που διαχωρίζει το άσπρο με το μαύρο δεν είναι μια διαδρομή ή μια φυσική πορεία, αλλά είναι μια μάχη που μαίνεται μεταξύ των δύο άκρων που συνυπάρχουν και συμβιώνουν σαν παράσιτα που το ένα κατατρώει το άλλο.

Στη μάχη αυτή θα γεννηθούν πολλές γκρίζες ανακωχές και ηρεμίες, που θα προσφέρουν οάσεις στις σκέψεις μας, αλλά δεν είναι παρά ένας λεπτός καπνός που τελικά θα σβήσει. Το γκρίζο είναι  οι πρόσφυγες του μεγάλου αυτού πολέμου και οι μύστες της ασπρόμαυρης διαμάχης.

Η ιστορία δυστυχώς δε δικαίωσε τις ασπρόμαυρες διδαχές των προσφύγων, αλλά απέδειξε τελικά ότι υπαγόρευση του γκρίζου οδήγησε σαν γλωσσικό αντιδάνειο στην δικτατορία του γκρίζου, που υπερίσχυσε και καταπλάκωσε την μάχιμη σκέψη και την καθήλωσε στην μοιρολατρία.

Στη μοιρολατρία, που εμάς σαν κοινωνική, πολιτική, ιδεολογική αλλά και αθλητική ομάδα δεν μας αγγίζει.

Χρόνια μας πολλά. Ευτυχισμένη η 6^η Αυγούστου, του Σωτήρος σήμερα. Του Ιβάν Σωτήρος για την ακρίβεια, αν και στο παρελθόν γιορτάστηκαν και άλλοι Σωτήρηδες γιατί για σωτήρες δεν έπεισαν.

Του αυγούστου τα φεγγάρια

          Πίσω ολοταχώς το σύνθημα του φετινού καλοκαιριού που αισίως έφτασε αθόρυβα μέχρι τον Αύγουστο. Οι μύγες φέτος δεν πάχυναν και τα περήφανα ελληνικά νεογνά που δια βοής έκαναν αισθητή την παρουσία τους στις ελληνικές παραλίες διαδηλώνοντας το κοινωνικό στάτους του «πετυχημένου» πατέρα τους δια της κωλοπαιδιάς τους, σώπασαν λιγάκι. Το κλάμα και η δυστροπία αντικαταστήθηκαν από ήπιες φωνές που καλούν ήσυχα τα παιδιά τους  και τότε με αμηχανία αντιλαμβάνεσαι να παρελαύνει γύρω σου όλη η δυναστεία των Κομνηνών, των Ισαύρων, των Παλαιολόγων και ολίγη από τα άπαντα του Ευριπίδη. Τα «απλά» ονόματα και τα υποκοριστικά τους, σήμα κατατεθέν της μεταπολίτευσης, είναι υπό διωγμό. Σε λένε Σωτηράκη, Κωστάκη, Σταύρο, Σάκη, Στέλιο ή μήπως ,το άκρως ανθελληνικό, Δαρείο; Τότε τέλειωσες…

          Χονδρός ή χοντρός; Καθαρεύουσα ή δημοτική; Τόσα χρόνια ο οργανισμός ΠΑΟΚ ήταν ξεκάθαρα δημοτικιστής. Όταν μιλούσαν οι άλλοι επί παραδείγματι για χονδροπάθεια εμείς φανταζόμασταν κάποιον σαν τον Φατίχ Ακιέλ να τρώει κοτόπουλα ή τον όψιμο στρουμπουλό Τουρσουνίδη να δείχνει το φανελάκι του ΠΑΟΚ στους αρειανούς. Πολύ φοβάμαι ότι αν πάρουμε τον στιλάτο πρώην τερματοφύλακα του ΟΦΗ θα μάθουμε ακριβώς τη διαφορά της χονδροπάθειας με τη χοντροπάθεια.

         Αφήνοντας τα αλληγορικά και  «πιάνοντας» τα πιο πραγματιστικά. Ο Δώνης αν και είναι πολύ νωρίς έχει αρχίσει να με πείθει ότι είναι νικητής και ότι θα παλέψει μέχρις εσχάτων για να πάει καλά. Η ομάδα έχει μετά από 2 χρόνια πάλι πλάνο και ξεκάθαρο αγωνιστικό προφίλ. Παίκτες δεν έχουμε που να κάνουν τη διαφορά, τους μικρούς τους πιστεύω αλλά δεν μπορώ να τους βάλω στην κατηγορία αυτή. Η αρχική εκτίμηση μου είναι συγκρατημένη αισιοδοξία για φέτος και από εκεί και πέρα βλέποντας και κάνοντας.

        ΥΓ. Έχει ξεσπάσει μια ακόμα ηλίθια διαμάχη φέτος το καλοκαίρι. Οι γλωσσικοί ταλιμπάν συνηθισμένοι στην προσφιλή τους τακτική κυνηγιού μαγισσών, ανακάλυψαν λέει ότι το νέο βιβλίο γραμματικής θέλει να καταργήσει τα φωνήεντα.  Απερίγραπτα πράγματα δηλαδή… Εμείς τι πρέπει να κάνουμε τώρα στο γήπεδο; Αντί για εεεεεεε, ουουουουου, ωωωωωω και μαααααλααααααααακαααααα θα πρέπει να φωνάζουμε σσσσσσσσσσσς;

Besame μούτσο

Με ηδονή σας άφησα στο τελευταίο μου κείμενο με Δώνη σας βρήκα. Μπόλονι ηδονή για την ακρίβεια, τελικά ο ρουμάνος έφυγε γιατί οι ταλαιπωρημένοι παίκτες διαμαρτυρήθηκαν ότι ο κόουτς γαμούσε στην προπόνηση.

Τουλάχιστον πήγαινε ο βοηθός… 

Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

Άνδρα μοι ένεπε μούτσο, πολύτροπον. 40 πόντους μούτσο που λέει και το ανέκδοτο, τι να τον κάνεις; Το στέλνεις λιγάκι να πολωνίσει στα λιβάδια, να ξεσκάσει, να δυναμώσει η τρίχα του και να χαμογελάσει το χειλάκι του και μετά τον βγάζεις στο σφυρί, έτσι κι αλλιώς με τόσο ταλέντο δε θα μείνει ποτέ Μονάκος.  

Η μεταπολίτευση τέλος κύριοι. Η ομάδα αλλάζει σελίδα και προφανώς έχει άμεσα αποτελέσματα και στην χώρα όπως λένε και οι ποδοσφαιρικοί σοφοί της πόλεως μας. Στο τελευταίο έτος, και ενδεχομένως και ύστατο σύμφωνα με τους προγόνους του Κοντρέρας,  η ομάδα τελεί ύπο καθεστώς βελούδινης επανάστασης. Τα σύμβολα μας έχουν αρχίσει και υποστέλλονται. Πρώτο ήταν το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Φερνάνδου, στη συνέχεια η κάρα του Σέργιου του οσιομάρτυρα, μετά του ιεράρχη Βασίλειου από την Γκαγκατσία και τέλος  το ταριχευμένο περιβραχιόνιο του αρχηγού της εθνικής που βρισκόταν στο μαυσωλείο κάτω από το χλοοτάπητα του  “Da Luz”. Αυτά όμως τα αντιλαμβάνεται εύκολα και ο κάθε αδαής, είναι απλά θέμα χρόνου ώστε να φανεί ότι το  κενό του Σβούρα που αποχώρησε αθόρυβα είναι το πλέον δυσαναπλήρωτο. 

Ο Σβούρας ήταν ο μόνος που είχε καταστρώσει project plans που θα ανέβαζαν τον σύλλογο σε άλλο επίπεδο. 

«ΕΣΠΑ στη Πρέσπα» όλα τα νήματα είχαν κινηθεί κατάλληλα για να πάρει ο πρόεδρος  επιδότηση στην κατηγορία νεανική επιχειρηματικότητα, ώστε να ανοίξει ένα ξενώνα στο τριεθνές κομμάτι της λίμνης. Ο ξενώνας θα μεταβιβάζονταν στη συνέχεια σε οφ-σορ και με τα αφορολόγητα έσοδα του θα γινόταν ο ΠΑΟΚ μεγάλος, φανταστείτε καθαρά Δευτέρα και αγίου πνεύματος τι θα γινόταν… Ο πόλεμος που δέχτηκε ήταν μεγάλος και αφού αρχικά του στέρησαν το όνειρο με την δικαιολογία ότι ο Τέο είναι πάνω από 35, στη συνέχεια δεν άφησαν να εντάξει ούτε την Ιωάννα στη γυναικεία επιχειρηματικότητα.  

«Τα λαβράκια του Σακουλέβα» εκ πρώτης φαντάζει ως πρότζεκτ ιχθυολογικού ενδιαφέροντος, κι όμως το σχέδιο ήταν σατανικό. Θα έβρισκε παρτίδες με λαβράκια και θα διοχετεύαμε σε όλη την ευρώπη τα τσικό μας.  Δυστυχώς έγινε πανικός και πάλι και το σύστημα μας καταδίωξε και πιάσανε τον Άκη οπότε έμεινε μόνο η Λαύρα χωρίς το άκη, αλλά και έτσι ο σβούρας την έκανε αγία και προχώρησε το πλάνο. Και μετά ο σοφολογιότατος δεν ήρθε και χάθηκε και η αγία, έφυγαν και τα λάμδα και όταν κάναμε κάβα στην κάβλα είδαμε ότι από την λαύρα έμεινε μόνο η αύρα . Αυτό ήταν η κόκκινη γραμμή, ο Σβούρας χωρίς παίχτες αλλά μόνο με του Γκαρσία την αύρα δε μπορούσε να μείνει. 

Και φτάσαμε εδώ που είμαστε τώρα. Στο σημείο που ο λαός Δώνη και ο καλλιτέχνης παίρνει, ή μήπως τα είπα ανάποδα; Ότι κι να είπα συγχωρέστε με, τα χαστούκια που έχω δεχτεί είναι αλλεπάλληλα, δε φτάνει που καθημερινά είμαστε στα χαρακώματα ήρθε και το τελειωτικό χτύπημα, ο Σταύρος του νότου, που ανέβηκε σύμφωνα με βιογραφικό του στα μέρη μας πριν από 32 χρόνια για γίνει ο Σταύρος (των σπορ) του βορά, εγκατέλειψε το ράδιο.

Dr Strangelove

Δε θα μάθουμε ποτέ αν όλη η ιστορία ήταν προμελετημένη ή απλώς σύμπτωση. Συμπτώσεις βέβαια για κάποιον που έχει περάσει 50 χρόνια στα γήπεδα δεν υπάρχουν, εκτός κι αν πάθει δηλητηρίαση όλη η ομάδα μια μέρα πριν τον αγώνα, αυτό είναι σύμπτωση. Εκεί ακριβώς είναι που φαίνεται και η σοφία και η γοητεία του ανδρός. Ο Μπόλονι είναι σταρ, είναι ο μάστερ Yoda των γηπέδων, όχι γιατί θα μάθει στο κάθε επίδοξο ντουγάνι Luke Skywalker να κλωτσάει τη μπάλα, αν και έμαθε στο πιο φλώρο ήρωα που έγινε ποτέ πως να νικήσει την αυτοκρατορία, αλλά γιατί μας δίδαξε ότι η θεωρεία πάντα μπορεί να υπερισχύσει της πράξης. Κάτι σαν τον ΠΑΟΚ μας δηλαδή, που ο μύθος μας είναι πολύ μεγαλύτερος από τα πραγματικά αποτελέσματα (το σχόλιο αφορά το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι) .

Sorry to the ladies, katouriomane omws.

Η απόλυτη Monthy Pythons ατάκα από το στόμα του οδοντίατρου. Δεν υπάρχει πιο ευφυής αφορμή για να ξεκινήσει κανείς ένα διάλογο που μπορεί να προαναγγείλει την αποχώρησή του. Τα ευυπόληπτα ΜΜΕ μας τον έχουν "σκίσει" εδώ και αρκετό καιρό, για όλα όσα δε ξέρει και που ξέρουν αυτοί, για το μυθικό του συμβόλαιο που είναι στα 2/3 και βγάλε του υπερεπιτυχημένου λάτρη του ποδοσφαίρου Δον Φερνάντο και κάτι λιγότερο επίσης από την σούμα των Μπερέτα-Δερμιτζάκη-Χάβου. Αυτός όμως περιμένει να κάνει το καλύτερο του παιχνίδι μετά από καιρό και στη συνέχεια του κάνει το πιο δυνατό πρακτικό αστείο που μπορούσε να σκεφτεί, και τους αφήνει να τρέχουν και να τον δικαιολογήσουν.

Το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο άθλημα, είναι και ο μύθος που δημιουργεί γύρω από το όνομα του. Είναι οι ιστορίες και οι δυνάμεις συνοχής που ενώνουν τον κόσμο, είναι ο επικός λόγος του αρχηγού, είναι η αισιοδοξία της νίκης. Είμαστε εμείς που θέλουμε να ταυτιστούμε με αυτούς. Ο Ρουμάνος το νιώθει, το οσμίζεται στον αέρα της πόλης μας, δεν είμαστε ούτε νούμερα, ούτε ποσά, ούτε εισιτήρια, είμαστε ρομαντικά γοριλλάκια που με την ίδια ευκολία που μπορούμε να διαλύσουμε για πλάκα όποιον μας στραβοκοιτάξει, αποβλακωνόμαστε στη μυρωδιά της μασχάλης της πρώτης γοριλλίτσας. Το ποδόσφαιρο δεν έχει επιχειρήσει ποτέ να διώξει τα αρχέγονα ένστικτά μας και όποιος το έχει καταλάβει αυτό δεν έχει βγει ποτέ χαμένος. Η βία, ο ανταγωνισμός, το ερωτικό κάλεσμα, ο πόλεμος, η πρόκληση, η αμφισβήτηση που είναι τα βασικά μας χαρακτηριστικά σε όλη τη φάση της Δαρβινικής εξέλιξης, μπορούν με μεγάλη ευκολία να αντικατασταθούν με αντίστοιχους ποδοσφαιρικούς όρους.

Τα ίδια και παρόμοια έλεγα και για τον Ίβιτς και από τότε δε ξανάπαιξε, ελπίζω με τον Μπόλονι να διαψευστώ και να τον έχουμε για πολύ ακόμα. Το μόνο που έχω να πω είναι,

Μπόλονι, ηδονή...

Βέβαια η ηδονή στους κροτάφους του καθενός ηχεί διαφορετικά και ως γνωστό η προεδρική μας ιντελιγκέντσια διαβάζει πολύ Σοπενχάουερ*, οπότε μην εκπλαγείτε αν ακούσουν ήττα με διαζευκτικό.

_____________

* Α.Σοπενχάουερ: "Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκαιο"

Περί καύλας το ανάγνωσμα

Που πήγε η καύλα ; Που πήγε η καύλα τελικά;
Σαν που να πήγε δηλαδή ; Να σου πω εγώ που πήγε .
Πήγε μέχρι την Πάτρα. Και εκεί παίχτες με ασπρόμαυρα έπαιζαν , το ίδιο σύμβολο στο στήθος υπερασπίστηκαν, με πολύ πάθος και όρεξη αλλά αμοίβονται (όταν αμοίβονται) λιγότερα χρήματα, παίζουν  μπροστά σε λιγότερο κοινό και με δυσκολότερες συνθήκες προπόνησης. Μαζί τους ήταν και ο τρελαμένος Λαός του Π.Α.Ο.Κ που δε σταμάτησε λεπτό να τραγουδά. Εκεί πήγε η καύλα και όταν επέστρεψε έφερε ένα Κύπελλο μαζί της.

Κύπελλο Ελλάδος στο Χάντμπολ 

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους παίχτες και σε όλο το team του Χαντμπολ για τις χαρές που μας έχουν φέρει. Ευτυχώς τα τμήματα του ΑΣ Π.Α.Ο.Κ φέρνουν ακόμα τίτλους .

Μπράβο και στο κόσμο που βρέθηκε στην Πάτρα. τρομερή φωνή και ασταμάτητος ρυθμός. Ευρηματικά συνθήματα που έκαναν τον αντίπαλο να κοιτάει σα χαζός την κερκίδα μας.

Άλλωστε οι συγκεκριμένοι οπαδοί της ξαδέρφης δυο πραματα μπορούν να κάνουν. Ή θα κοιτάνε σα χαζοί την κερκίδα μας ή θα μας βγάζουν αναμνηστικές φωτό

ΥΓ

Αυτό το γκόλ πρέπει να μπει στην ίδια κατηγορία με τίτλο "πάρε να 'χεις" μαζί με το "ΣΚΙΣΤΟ" του Πέτζα και το γκόλ-φάουλ του Γκαρσία απέναντι στο βάζελο .

Friendly faces everywhere, humble folks without temptation

Το παρόν ποστ είναι αφιερωμένο στον αδερφό Στέλιο, που με μύησε στη μαγεία της σειράς αυτής, πριν 10 περίπου χρόνια.. Μανάϊτ, θενξ!
Δεν γράφω "σύντροφο", γιατί είναι σκουλήκι, οκ κανείς δεν είναι τέλειος..

Πρεμιέρα είχαμε χθες του 16ου κύκλου της κορυφαίας σειράς κινουμένων σχεδίων ever, και σαν ειδικός South Parkateer, νομίζω πως με πέφτει λόγος να τους αφιερώσω δυό αράδες..
Η αρχή
Όλα άρχισαν το 1995, φυσικά στο Colorado, όταν ο Trey Parker με τον Matt Stone ετοίμασαν μια animated ταινία μικρού μήκους, η οποία έπεσε στα χέρια των ανθρώπων της Fox.. Η ταινία είχε τίτλο Jesus vs Frosty

Μάθημα Ιστορίας..

Eσύ τώρα νομίζεις πως είμαστε η πιο αδικημένη ομάδα στον κόσμο, η πιο άτυχη, με τις περισσότερες αυτοκτονίες, που δε πήρε ποτέ αυτό που της άξιζε κτλ κτλ..Γιατί όμως? Είναι όντως έτσι? Εντάξει, χάσαμε κάποια παιχνίδια στα τελευταία δευτερόλεπτα..Ποια από αυτά όμως ήταν στ'αλήθεια σημαντικά και έκριναν την ιστορία μας? Μήπως τελικά δεν αξίζαμε να τα πάρουμε? Είμαστε η μόνη ομάδα που το παθαίνει αυτό?

Ας τα πάρουμε τα πράγματα απ'την αρχή..Κακά τα ψέμματα, σοβαρή ομάδα κάναμε τη σεζόν 1990-'91. Καλές (όχι ο Νίκος) οι προσπάθειες πιο νωρίς, αλλά με τον μόνιμα "συναχωμένο" Στηβ και λίγο μετά την Τακού δε βάφεις αυγά! Πολλά τα ένσημα..Και πάλι καλά που πήραμε κι ένα κύπελο το '84. Έκπληξη ήταν τότε..

Η πρώτη σοβαρή προσπάθεια έγινε το 1988 με την είσοδο των αμερικανών στην Α1 και την έλευση του Μπάνε, αλλά κι εκεί μείναμε στις σαμπάνιες της έναρξης της αυτοκρατορίας ("5 χρόνια το περίμενα αυτό!"......βλάκα!). Του χρόνου δεν είχες ξένο που να κάνει τη διαφορά..

To Facebook του Μπολονι

Σοφές κουβέντες Παρτ Ουάν

Οι μαλάκες οι Κινέζοι (που είναι πολύ μαλάκες, να το ξέρεις και να το θυμάσαι καλά αυτό, αύριο μεθαύριο που θα με το κλείσουν το μαγαζί, να χεις να λες και ένα Ε, τον πούστη τον Prowler, τους είχε πάρει γραμμή από νωρίς..) λένε πως :Απ’ το καλό σίδερο δεν κάνουν καρφιά, απ’ τους καλούς ανθρώπους, στρατιώτες. Άσχετο εντελώς με το θέμα μας δηλαδή, πράγμα που δείχνει πόσο μαλάκες είναι και με επιβεβαιώνει άλλη μια φορά..
Σήμερα, θα ασχοληθώ με ατάκες και αποφθέγματα που χρησιμοποιούνται κατά κόρον στο ποδόσφαιρο, ποιανού πατέντα ήταν το καθένα, και που τα χρησιμοποιούμε. Σαν κλασσικό prowler ποστ, απουσιάζουν κάποια φαβορί όπως το πωτς γένεν ατό;  του Μεγάλου Πάτρικ, και το η μπάλα είναι πόρνη του Όσιμ, που αν κάθε φορά που το' λεγε ο Σωτηρακόπουλος σε ένα άδικο αποτέλεσμα για τη μια από τις δύο ομάδες, έδινε και 1 ευρώ, σήμερα θα έκανε παρέα με τα τελειωμένα τα πρεζάκια στη Ναυαρίνου, και θα έμπαινε σε μαγαζιά να λέει στον μαγαζάτορα Ενα ευρώ ρε φφφφίλε, θα σε δώσω το κινητό μου.
Πάμε;

Περί ανοίγματος..

Είναι τρελός ο αρχηγός

Άρης- ΠΑΟΚ έρχεται από βδομάδα, και τα κείμενα με σαπούνι και σκοινί, μπορούν να περιμένουν λίγο ακόμα, για να γράψουμε κάτι πιο ευχάριστο σήμερα.
Ήταν Απρίλης του 1996, και η χώρα ζούσε σε ρυθμούς Παναθηναϊκού, με τον τελικό του Παρισιού, και τον ημιτελικό με τον Άγιαξ να είναι επί μέρες τα πρώτα (και τα μόνα) θέματα στα δελτία ειδήσεων, και η σειρά αγώνων με τον Άρη, θα περνούσε για πρώτη φορά τόσο απαρατήρητη. ΟΚ, είχε προηγηθεί και αυτή του 1994, αλλά τότε τα δύο σωματεία βρισκόντουσαν σε εκ διαμέτρου αντίθετες πορείες, και στο εν τω μεταξύ, σε αυτά τα δύο χρόνια, ο Άρης πήρε τα πάνω του, ο ΠΑΟΚ τα κάτω του, και οι δύο γραμμές του γραφήματος έφθασαν σχεδόν σε σημείο τομής.

Νίκος Παππάς: Irreversible ou pas η ιστορία του μπασκετικού ΠΑΟΚ?

Έτος 2015, ο ΠΑΟΚ μετά από 23 χρόνια στέφεται πρωταθλητής Ελλάδος. Έτος 2014, ο ΠΑΟΚ πρώτη φορά σπάει το δίδυμο ΠΑΟ-ΟΣΦΠ στην κορυφή της Α1 μετά το 2002. Έτος 2013, ο ΠΑΟΚ κατακτά με άνεση το κύπελλο Ελλάδος (με αντίπαλο μία μικτή του γαυροβάζελου γιατί η κλήρωση δεν μπορεί να μην φέρει και τους 2 στον τελικό) και παίρνει wild card για τους ομίλους της Ευρωλίγκας. Έτος 2012, ο Νίκος Παππάς μεταγράφεται στον ΠΑΟΚ.

Τη νύχτα διαδέχεται η νύχτα (basket ball edition)

Το παρόν ποστ, είναι αφιερωμένο στον αδερφό Ηλία, ιδέα του οποίου αποτελεί..

Άμαν είναι ανάποδος ο άνθρωπος (για μένα μιλάω) τη μέρα που όλοι ασχολούνται με τα (νέα) ψυχολογικά του Σάλπι, αυτός (εγώ δηλαδή) θα κάτσει να γράψει για αφιέρωμα στους προπονητές μπάσκετ.. Κι εδώ που τα λέμε, εγώ τι άλλο να προσθέσω;
Για το ματς, τα έγραψε ο tre1926, για τον Θλιμμένο Ηγέτη μας, τα έγραψε ο WhiteRiot, για τον Μπόλονι, τα έχω γράψει και ξαναγράψει μετά από ντροπιαστικές ήττες, και εκνευριστικές εμφανίσεις..
Οπότε, τι πιο φυσικό, από το να κάτσεις και να γράψεις ένα κειμενάκι για τους προπονητές που παρήλασαν από τον πάγκο μας στο λατρεμένο μπασκετάκι;

Ο Τζόνυ πήρε το όπλο του..

Ανοιχτή Επιστολή προς το Δημήτρη Σαλπιγγίδη

Δημήτρη, (μου επιτρέπεις τον ενικό?)

Ξεκινάω από τις συστάσεις. Είμαι μεγάλος θαυμαστής σου. Τόσο για το πλούσιο ποδοσφαιρικό σου ταλέντο όσο και για το χαρακτήρα σου.

Από μικρό παιδί, θαύμαζα τους ταλαντούχους ανθρώπους. Είχα την τάση να ξεχωρίζω τους καλύτερους -κατά την άποψή μου- από κάθε επαγγελματική κατηγορία και να τους θαυμάζω.

Θαύμαζα, για παράδειγμα, τη Μάρθα Βούρτση ως την καλύτερη δραματική ηθοποιό.
Τον συγχωρεμένο Αγγελόπουλο ως τον καλύτερο δραματικό σκηνοθέτη.
Το "Νίκα τη στεναχώρια" ως την καλύτερη δραματική ταινία.
Τη Δράμα ως πόλη.

Καταλαβαίνεις, φαντάζομαι, ότι έχω μια τάση στο δράμα γενικότερα.
Γι'αυτό θαυμάζω κι εσένα, Δημήτρη.

Γιατί μπορείς να πείθεις μερικά εκατομμύρια οπαδούς ότι είσαι θλιμμένος. Οτι είσαι επαγγελματίας. Οτι τιμάς το ψωμί που τρως. Οτι απαρνήθηκες τα εκατομμύρια της γρασιδο-ομάδας για να πας στην ομάδα της καρδιάς σου. Τη στιγμή που όλοι ξέρουμε ότι τα γρασίδια είναι η ομάδα της καρδιάς σου, δεν σου έδιναν φράγκο για να μείνεις, καμία ανανέωση συμβολαίου δεν σου πρότειναν, και ότι φόρτωσες την άλλη ομάδα (αυτήν που πουλάς ότι είναι της καρδιάς σου ντε!) με ένα υπέρογκο συμβόλαιο για το οποίο δεν απέδωσες ούτε το 1/20. (να ναι καλά ο σαλε-κοσμο-προεδρος)

Σε θαυμάζω πραγματικά ρε κουφάλα. Ενώ έχεις κάνει αυτό

Συμφωνίες μπλέ

Η ζωή, η τέχνη, ο έρωτας, ο αθλητισμός είναι μόνιμοι αγώνες αντιπαραθέσεων. Το καλό με το κακό, το ατυχές με το εύστοχο είναι πάντα μια πολύ κοντινή συνθήκη. Πόσο μάλλον όταν οι καταστάσεις είναι ως συνήθως πιεστικές και θα είναι πάντα πιεστικές αν αναλογιστούμε πόσο βραχύβια είναι η ύπαρξη μας με αυτόν τον κόσμο.

Αβαντάροντας το φίλο και οικοδεσπότη μας τον κατά τον εικονικό κόσμο γνωστό και ως Prowler θα πω δύο ιστορίες επαναστατικού χαρακτήρα από την προεπαναστατική Ρωσία. Η μία είναι προϊόν μυθοπλασίας…

Το 1908 ο Sergei Shchukin, ρώσος αριστοκράτης και μαικήνας των τεχνών, αποφασίζει να αγοράσει ένα μπλε πίνακα για ένα από τα δωμάτιά του. Παραγγέλνει λοιπόν από τον Henri Matisse, τότε ανερχόμενο ακόμα ζωγράφο, έναν πίνακα. Ο πίνακας αυτός θα ήταν η «γαλάζια συμφωνία». Ο Ματίς ζωγράφισε τον πίνακα αλλά διαπίστωσε ότι κάτι ήταν λάθος. Το χρώμα… Επιζωγράφισε τον πίνακα και από μπλε τον έκανε κόκκινο. Η επαναστατική αυτή πράξη του Ματίς, τον οδήγησε στη δημιουργία ενός από τους καλύτερους πίνακές του, και ενός εκ των πλέον αναγνωρίσιμους της μοντέρνας τέχνης, την «Κόκκινη συμφωνία».

Εντός εκτός και επί τα αυτά

Άλλος μπορεί να πεί πως η εκδίκηση είναι πιάτο κλπ κλπ.

Άλλος μπορεί να πει ότι ήταν μια απάντηση στους δημοσιοκάφρους που πριν τα ντέρμπυ γράφουν οτι θέλουν για κάποιους παίχτες και την άλλη μέρα κάνουν κωλοτούμπα

Άλλος μπορεί να πει για το άδειο γήπεδο και την μουντή ατμόσφαιρα του ΟΑΚΑ (πολύ γλυκανάλατος αυτός ο Φερέιρας)

Όπως και να το δεις , ο Π.Α.Ο.Κ έφερε το διπλό για δέυτερη φορά φέτος μέσα στο ΟΑΚΑ.
Η αλήθεια είναι πως το σημερινό διπλό το πίστευα. Όχι γιατί είμαστε καλύτερη ομάδα απ' τον παναθηναικό ούτε επειδή ήταν κεκλεισμένων το ματς.
Το πίστευα γιατί ο προπονητής αντιπετωπίζει διαφορετικά τα εκτός έδρας ντέρμπυ .

Είχαμε συνηθίσει την ομάδα να κατεβαίνει με στόχο να μην χάσει και άλλες φορές απλά για να μην αρπάξει 3-4 μπαλάκια. Κάναμε και καμιά μισή ευκαιρία που συνοδεύονταν με το κλασικό "αχ αν έμπαινε έκει " ενώ η ομάδα έτσι όπως έπαιζε , μπορούσε να φάει γκολ και από τα σημαιάκια του σταδίου. Φέτος παίζουμε διαφορετικά.

Farewell..

Κριτική με μόνο συμφέρον το καλό του ΠΑΟΚ, άρθρα και απόψεις υψηλού επιπέδου, πάντα ένα βήμα πιο μπροστά από τους υπόλοιπους , τα πιο εύστοχα βίντεο που κατά καιρούς τα έλεγαν όλα για την κατάσταση στην ομάδα μας- χωρίς περαιτέρω σχολιασμό από τους ίδιους, ατάκες που έγραψαν τη δική τους ιστορία και χρησιμοποιούνται κατά κόρον ακόμα και σήμερα [Θεσσαλονίκη: Πόλη Κενό-τομίας, η Αέρινη Φράντζα, ο Κριστιάνο (όχι ο Ρονάλντο), ο Θέμης Αδαμαντίδης (Σαβίνι), ο Μουν είναι υπαρκτό πρόσωπο;, Τζον Γου]..
Το site που άνοιξε τους ορίζοντες σε ένα σωρό ανθρώπους, εδώ και λίγες μέρες δεν υπάρχει στο διαδίκτυο.. Άντε και καλή τύχη μάγκες

ΥΓ: Αυτόφιμώθηκε κι ο Paokland, και μας έμεινε μόνο ένα paokworld πια για να διαβάζουμε..
ΥΓ2: Πάλι καλά τουλάχιστον που το φόρουμ του paokg4.org λειτουργεί κανονικά..

Χιλιόμετρα (δεν) κάναμε πάλι..

Το μπάσκετ πέθανε..ΖΗΤΩ ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ!

Ο Μάικ Μπατίστ ετοιμάζεται να καρφώσει με δύναμη στο καλάθι του ΠΑΟΚ, όταν ξαφνικά απλώνονται μπροστά του τα τεράστια χέρια του Νικολάκη του Καλλέ και του κρύβουν το φως, προσφέροντας του παράλληλα και μια μεγαλοπρεπέστατη τάπα! Φάουλ με το σώμα λέει ο Παπαδημητρίου κι ο πατέρας μου που είχε να πατήσει στο γήπεδο από το '93 μου λέει "καλά σφυρίζει ακόμα αυτός?" "Σφυρίζει του λέω" και ετοιμάζομαι να μπω μέσα στο γήπεδο..

Πάντα Μαματζιόλα

Κοίτα τώρα στα καλά καθούμενα, τι μπορεί να πάθει κανείς σε αυτό το μπουρδέλο το Epanastasoblog

σε αυτό το μεγαλειώδες, πανέξυπνο, και αριστοτεχνικά στημένο blog της Επανάστασης.